Maand: april 2026

Guy vocht tijdens de Slag om Frankrijk (tussen september 1939 en juni 1940) en nam deel aan talloze raids over de grens in Duits Saarland. Hij landde op 6 juni 1944 in Normandië en vocht met het Franse 1er Bataillon de Fusiliers Marins onder bevel van commandant Philippe Kieffer, ingedeeld als luitenant bij het Britse 4e Commando. Om zich te kunnen aansluiten bij de Vrije Franse marinecommando’s (Commando Kieffer), stond hij zijn officiersstatus vrijwillig af. Hij kreeg eerst de rang van second-maître (een onderofficiersrang, vergelijkbaar met sergeant of kwartiermeester bij de marine). 

Met deze rang nam hij op 6 juni 1944 als sectieleider deel aan de landingen in Normandië (Hij wordt nog gespeeld in de film “the longest day” door de acteur George Rivière ).
In het verdere verloop van de strijd werd hij bevorderd tot officier, Enseigne de vaisseau de 2e classe (luitenant-ter-zee 3e klasse)
Op 1 november 1944,  tijdens de landing in Vlissingen, droeg hij de rang van Enseigne de vaisseau 1re classe (Luitenant-ter-zee der 2e klasse). De twee strepen (galons) op zijn schouder duiden hier op.

Het landingsvaartuig waar hij in zat werd getroffen door een Duitse granaat. De munitie achterin het vaartuig ontplofte en 3 commando’s waren op slag dood, Guy de Montlaur raakte gewond in zijn gezicht door granaatscherven. Het landingsvaartuig zonk en nog vier commando’s lieten het leven. De overgebleven commando’s klauterde naar de enorme antitankpalen die langs de stranden in de grond waren geslagen. Ze beklommen de palen en kwamen zo bij de Oranjemolen terecht. Zijn vriend, commando Guy Vourch die deze foto vlak daarna genomen heeft zei over zijn houding tijdens de landing: “Gewond, aan mijn zijde, weigerde hij zich te laten evacueren. Zijn moed grensde aan onbeschaamdheid. Hij was vernederend voor de vijand“. Guy ontving zeven onderscheidingen en het Légion d’honneur. 

Na de oorlog, en tot aan zijn dood, wijdde Guy de Montlaur zich aan zijn ware passie: schilderen. De fysieke en psychologische littekens van de oorlog hebben zijn werk diepgaand beïnvloed. De gezichtswonden die hij opliep lieten meerdere niet opereerbare granaatfragmenten achter in de buurt van zijn oog, wat hem de rest van zijn leven immense fysieke pijn en slapeloosheid bezorgde. Hij bracht zijn laatste jaren door in Normandië en kocht een huis vlakbij de stranden waar hij in 1944 was geland, om zich dichter bij de regio te voelen die hem zo had gevormd. Hij stierf op 10 augustus 1977 op 59-jarige leeftijd en koos ervoor om begraven te worden in Ranville, naast zijn gesneuvelde commando-kameraden.

Patrick Churchill is geboren in Oxford op 29 maart 1924. Hij groeide op in Swinburne Road, Iffley, en na het verlaten van school op 14-jarige leeftijd ging hij werken bij Morris Motors voor het vervaardigen van onderdelen voor Hurricanes en Spitfires.
Hij had zijn zinnen gezet op het worden van een gevechtspiloot en in 1941 bood hij zich aan bij de RAF op 17-jarige leeftijd. Hoewel hij werd geaccepteerd na het passeren van de medische tests werd hij geïnformeerd dat hij zou moeten wachten tot hij 18 werd voordat hij werd opgeroepen. In plaats van dat af te wachten ging hij bij de Royal Marines. Na zes weken basistraining en verdere geavanceerde training, werd hij gedetacheerd bij de Mobile Naval Base Defence Organisation (MNBDO) gestationeerd in Zuid-Wales, als een instructeur in vliegtuigherkenning voor een zoeklichtbatterij.

Bezorgd dat de oorlog aan hem voorbij zou gaan bood hij zich aan voor de ‘Hazardous Service’ en werd gedetacheerd bij Royal Marine Armoured Support Group. Volgens eigen zeggen omdat “it sounded more exciting than peeling potatoes!”. Uitgerust met speciaal aangepaste Cromwell-tanks genaamd Centaurs Mk. IV was het de taak van deze eenheid om vuursteun te bieden aan de aanvalstroepen. Pat Churchill was pas 20 jaar oud toen de invasie van Normandië begon op 6 juni 1944. Tijdens de eerste golf landde hij op Juno Beach  en de tank waar Patrick in zat was de enige die het strand ongeschonden kon verlaten. Tegen het einde van de dag hadden ze zich zo’n 6 Kilometer landinwaarts gevochten.

Na een zware maand vechten in Normandië werd Patrick Churchill overgeplaatst naar No. 4 Commando dat deel uitmaakte van de 1st Special Service Brigade. Binnen deze brigade kreeg hij de functie van RM Signaller (radioman) en werd hij toegevoegd aan de Franse 6 Troop onder leiding van kapitein Philippe Kieffer. Op de vroege ochtend van 1 november 1944 landde Patrick Churchill met No. 4 Commando in de Vlissingse Slijkhaven. Als radioman moest Churchill de communicatie van de Franse troepen verzorgen. Zijn eenheid kreeg als taak om het cruciale kruispunt op het Betje Wolffplein in te nemen en te behouden zodat Duitse versterkingen de straten niet konden bereiken. Churchill en zijn kameraden kwamen muurvast te zitten. Zij moesten zich 24 uur lang verschansen in een hoekpand (toen drogisterij ‘De Vijzel’). Al die tijd lagen zij onder intensief vuur vanuit de beruchte Duitse Naereboutbunker en van vijandelijke sluipschutters die boven in de torenkranen van scheepswerf De Schelde zaten verborgen. Ondanks deze penibele situatie wist Patrick Churchill op zijn post te blijven, wat een belangrijke bijdrage leverde aan de succesvolle herovering van de stad.

De ervaringen tijdens de oorlog tekenden Patrick Churchill maar maakten hem geen verbitterd man. Hij sprak geregeld over de Duitse gesneuvelden die hij zag. Niet als ‘vijand’, maar als slachtoffers van een fatale oorlog waarbij hij vooral aan hun achtergebleven ouders dacht. Deze instelling van verzoening kwam ook tot uiting in de liefde. Hij trouwde met Karin, een vrouw uit het zwaar gebombardeerde Duitse Dresden. Zij was een begaafd beeldhouwster die onder meer een borstbeeld van Winston Churchill ontwierp dat later aan koningin Elizabeth II werd geschonken.
Ter ere van de 60ste verjaardag van D-Day in 2004 was Churchill een van de uitverkoren Britse veteranen die in het Franse Arromanches de Légion d’Honneur opgespeld kregen door president Jacques Chirac.
Hij heeft Vlissingen na de oorlog nog vaak bezocht ter herdenking. Zijn connectie met de havenstad en de kameraden die daar sneuvelden, onder wie zijn goede vriend William Harvey, bleef zijn hele leven ijzersterk. Op Uncle Beach in Vlissingen bevindt zich een herdenkingssteen met een gedicht van de hand van Pat Churchill om de zware strijd te memoreren. Pat Churchill stierf op 28 juni 2018 op 94-jarige leeftijd. Ter vervulling van zijn laatste wens is een deel van zijn as op 1 november 2018 over de Vlissingse Slijkhaven uitgestrooid waarmee hij voorgoed werd herenigd met de mannen die hij daar was kwijtgeraakt.

Pat was ook een niet onverdienstelijk dichter en heeft ons 2 mooie gedichten nagelaten. Het eerste gedicht heeft betrekking op de landing in Normandië en het 2e gedicht staat op de steen bij het betreden van Uncle Beach aan de landzijde.

Gedicht 1:
“The beach was quiet now, the battle done.
But in my mind, the fight had just begun.
I saw my mates again, so young and brave.
And heard the silent voices from the grave.
They gave their lives, for others to be free.
And that is why, I wish to stay by the sea.”

Gedicht 2:
Near this spot November 1944,
Commandes jumped ashore.
they did their task and did it well,
Commando no.4.

So stay awhile but spare a thought 
for thirty day’s before.

the dykes were breached and 
with it brought a deadly tide of war.

A warning given, it was said
but where were they to go?

A heavy price the innocent paid 
for the freedom today we know.