Guy vocht tijdens de Slag om Frankrijk (tussen september 1939 en juni 1940) en nam deel aan talloze raids over de grens in Duits Saarland. Hij landde op 6 juni 1944 in Normandië en vocht met het Franse 1er Bataillon de Fusiliers Marins onder bevel van commandant Philippe Kieffer, ingedeeld als luitenant bij het Britse 4e Commando. Om zich te kunnen aansluiten bij de Vrije Franse marinecommando’s (Commando Kieffer), stond hij zijn officiersstatus vrijwillig af. Hij kreeg eerst de rang van second-maître (een onderofficiersrang, vergelijkbaar met sergeant of kwartiermeester bij de marine).
Met deze rang nam hij op 6 juni 1944 als sectieleider deel aan de landingen in Normandië (Hij wordt nog gespeeld in de film “the longest day” door de acteur George Rivière ).
In het verdere verloop van de strijd werd hij bevorderd tot officier, Enseigne de vaisseau de 2e classe (luitenant-ter-zee 3e klasse)
Op 1 november 1944, tijdens de landing in Vlissingen, droeg hij de rang van Enseigne de vaisseau 1re classe (Luitenant-ter-zee der 2e klasse). De twee strepen (galons) op zijn schouder duiden hier op.
Het landingsvaartuig waar hij in zat werd getroffen door een Duitse granaat. De munitie achterin het vaartuig ontplofte en 3 commando’s waren op slag dood, Guy de Montlaur raakte gewond in zijn gezicht door granaatscherven. Het landingsvaartuig zonk en nog vier commando’s lieten het leven. De overgebleven commando’s klauterde naar de enorme antitankpalen die langs de stranden in de grond waren geslagen. Ze beklommen de palen en kwamen zo bij de Oranjemolen terecht. Zijn vriend, commando Guy Vourch die deze foto vlak daarna genomen heeft zei over zijn houding tijdens de landing: “Gewond, aan mijn zijde, weigerde hij zich te laten evacueren. Zijn moed grensde aan onbeschaamdheid. Hij was vernederend voor de vijand“. Guy ontving zeven onderscheidingen en het Légion d’honneur.
Na de oorlog, en tot aan zijn dood, wijdde Guy de Montlaur zich aan zijn ware passie: schilderen. De fysieke en psychologische littekens van de oorlog hebben zijn werk diepgaand beïnvloed. De gezichtswonden die hij opliep lieten meerdere niet opereerbare granaatfragmenten achter in de buurt van zijn oog, wat hem de rest van zijn leven immense fysieke pijn en slapeloosheid bezorgde. Hij bracht zijn laatste jaren door in Normandië en kocht een huis vlakbij de stranden waar hij in 1944 was geland, om zich dichter bij de regio te voelen die hem zo had gevormd. Hij stierf op 10 augustus 1977 op 59-jarige leeftijd en koos ervoor om begraven te worden in Ranville, naast zijn gesneuvelde commando-kameraden.
