François Andriot werd geboren op 14 juli 1921 (op de Franse nationale feestdag) in Chaumont (Haute-Marne), als zoon van een drukker. In zijn jeugd was hij een actief lid van de JOC (Jeunesse Ouvrière Chrétienne), een organisatie voor christelijke arbeidersjongeren.
Toen hij in oktober 1942 door de Duitse bezetter werd opgeroepen voor de STO (Service du Travail Obligatoire), wat dwangarbeid in nazi-Duitsland betekende, weigerde hij gehoor te geven. Samen met zijn vriend Charles Husson besloot hij Frankrijk te ontvluchten om zich aan te sluiten bij de Vrije Franse Strijdkrachten. Ze staken de Pyreneeën over maar werden in Spanje opgepakt en maandenlang gevangen gezet in Spaanse kampen, een lot dat veel vluchtelingen destijds trof.
Na hun vrijlating in mei 1943 slaagden Andriot en Husson erin om Groot-Brittannië te bereiken. In juni 1943 tekenden ze officieel hun contract bij het Vrije Franse leger. Husson koos voor de parachutisten, Andriot besloot zich bij de marine-infanterie te voegen.
Hij meldde zich als vrijwilliger aan bij het 1er Bataillon de Fusiliers Marins Commandos (1er BFMC), beter bekend als het “Commando Kieffer”. Hij kreeg stamboeknummer 1163 FN 43 (FN staat voor Forces Navales, 43 voor het inschrijvingsjaar 1943) en commando-badge nummer 184. Binnen deze elite-eenheid werd Andriot ingedeeld als soldaat bij de K-gun sectie die verantwoordelijk was voor het bieden van dekkingsvuur met Vickers-mitrailleurs.
Op 6 juni 1944 schreef Andriot geschiedenis. Hij was één van de 177 Fransen in Britse uniformen die, samen met het Britse No. 4 Commando, op Sword Beach (bij Ouistreham) landden. Tijdens de zware gevechten in de straten van Ouistreham leverden Andriot en de K-Gun sectie essentiële vuursteun. Zo vochten ze hevig mee tijdens de inname van een zwaar verdedigde bunker die door de Duitsers in het voormalige casino was gebouwd. Bijzonder is dat hij de gehele, uiterst bloedige Slag om Normandië wist door te komen zonder gewond te raken, wat een zeldzaamheid was binnen het Commando Kieffer.
Andriot bleef meestrijden tijdens de verdere bevrijding van Europa. Op 1 november 1944 was hij, inmiddels overgeplaatst naar 5 Troop onder no.4 commando, actief tijdens operatie Infatuate I.
Na de Tweede Wereldoorlog keerde Andriot niet terug naar Frankrijk, maar vestigde hij zich in Groot-Brittannië, het land van waaruit hij de bevrijdingsstrijd was gestart.
Door de complexe politieke nasleep van de oorlog en de houding van de toenmalige Franse regering onder generaal De Gaulle, duurde het lang voordat de mannen van het Commando Kieffer de erkenning kregen die ze verdienden. Die erkenning kwam voor François Andriot uiteindelijk op 6 juni 2004. Tijdens de 60ste herdenking van D-Day ontving de toen 82-jarige Andriot op het strand van Ouistreham eindelijk de medaille van Chevalier de la Légion d’honneur. Tien jaar later, in oktober 2014, werd hij bevorderd tot Officier de la Légion d’honneur. Dat gebeurde in zijn woonplaats Wigmore omdat hij de reis naar Ouistreham niet meer aan kon vanwege zijn leeftijd.
François Andriot overleed op 8 februari 2016 op 94-jarige leeftijd in zijn woonplaats Wigmore, in het zuidoosten van Engeland.
