Patrick Churchill is geboren in Oxford op 29 maart 1924. Hij groeide op in Swinburne Road, Iffley, en na het verlaten van school op 14-jarige leeftijd ging hij werken bij Morris Motors voor het vervaardigen van onderdelen voor Hurricanes en Spitfires.
Hij had zijn zinnen gezet op het worden van een gevechtspiloot en in 1941 bood hij zich aan bij de RAF op 17-jarige leeftijd. Hoewel hij werd geaccepteerd na het passeren van de medische tests werd hij geïnformeerd dat hij zou moeten wachten tot hij 18 werd voordat hij werd opgeroepen. In plaats van dat af te wachten ging hij bij de Royal Marines. Na zes weken basistraining en verdere geavanceerde training, werd hij gedetacheerd bij de Mobile Naval Base Defence Organisation (MNBDO) gestationeerd in Zuid-Wales, als een instructeur in vliegtuigherkenning voor een zoeklichtbatterij.
Bezorgd dat de oorlog aan hem voorbij zou gaan bood hij zich aan voor de ‘Hazardous Service’ en werd gedetacheerd bij Royal Marine Armoured Support Group. Volgens eigen zeggen omdat “it sounded more exciting than peeling potatoes!”. Uitgerust met speciaal aangepaste Cromwell-tanks genaamd Centaurs Mk. IV was het de taak van deze eenheid om vuursteun te bieden aan de aanvalstroepen. Pat Churchill was pas 20 jaar oud toen de invasie van Normandië begon op 6 juni 1944. Tijdens de eerste golf landde hij op Juno Beach en de tank waar Patrick in zat was de enige die het strand ongeschonden kon verlaten. Tegen het einde van de dag hadden ze zich zo’n 6 Kilometer landinwaarts gevochten.
Na een zware maand vechten in Normandië werd Patrick Churchill overgeplaatst naar No. 4 Commando dat deel uitmaakte van de 1st Special Service Brigade. Binnen deze brigade kreeg hij de functie van RM Signaller (radioman) en werd hij toegevoegd aan de Franse 6 Troop onder leiding van kapitein Philippe Kieffer. Op de vroege ochtend van 1 november 1944 landde Patrick Churchill met No. 4 Commando in de Vlissingse Slijkhaven. Als radioman moest Churchill de communicatie van de Franse troepen verzorgen. Zijn eenheid kreeg als taak om het cruciale kruispunt op het Betje Wolffplein in te nemen en te behouden zodat Duitse versterkingen de straten niet konden bereiken. Churchill en zijn kameraden kwamen muurvast te zitten. Zij moesten zich 24 uur lang verschansen in een hoekpand (toen drogisterij ‘De Vijzel’). Al die tijd lagen zij onder intensief vuur vanuit de beruchte Duitse Naereboutbunker en van vijandelijke sluipschutters die boven in de torenkranen van scheepswerf De Schelde zaten verborgen. Ondanks deze penibele situatie wist Patrick Churchill op zijn post te blijven, wat een belangrijke bijdrage leverde aan de succesvolle herovering van de stad.
De ervaringen tijdens de oorlog tekenden Patrick Churchill maar maakten hem geen verbitterd man. Hij sprak geregeld over de Duitse gesneuvelden die hij zag. Niet als ‘vijand’, maar als slachtoffers van een fatale oorlog waarbij hij vooral aan hun achtergebleven ouders dacht. Deze instelling van verzoening kwam ook tot uiting in de liefde. Hij trouwde met Karin, een vrouw uit het zwaar gebombardeerde Duitse Dresden. Zij was een begaafd beeldhouwster die onder meer een borstbeeld van Winston Churchill ontwierp dat later aan koningin Elizabeth II werd geschonken.
Ter ere van de 60ste verjaardag van D-Day in 2004 was Churchill een van de uitverkoren Britse veteranen die in het Franse Arromanches de Légion d’Honneur opgespeld kregen door president Jacques Chirac.
Hij heeft Vlissingen na de oorlog nog vaak bezocht ter herdenking. Zijn connectie met de havenstad en de kameraden die daar sneuvelden, onder wie zijn goede vriend William Harvey, bleef zijn hele leven ijzersterk. Op Uncle Beach in Vlissingen bevindt zich een herdenkingssteen met een gedicht van de hand van Pat Churchill om de zware strijd te memoreren. Pat Churchill stierf op 28 juni 2018 op 94-jarige leeftijd. Ter vervulling van zijn laatste wens is een deel van zijn as op 1 november 2018 over de Vlissingse Slijkhaven uitgestrooid waarmee hij voorgoed werd herenigd met de mannen die hij daar was kwijtgeraakt.
“The beach was quiet now, the battle done.
But in my mind, the fight had just begun.
I saw my mates again, so young and brave.
And heard the silent voices from the grave.
They gave their lives, for others to be free.
And that is why, I wish to stay by the sea.”