Each name is a cry for peace


Vlissingen is in Nederland een van de zwaarst getroffen steden, niet alleen bij incidentele acties maar gedurende alle oorlogsjaren. Velen verloren het leven bij bombardementen in de bezettingsjaren en bij de strijd om Walcheren met Vlissingen als brandpunt.

De stichting Oorlogsjaren in Vlissingen wil het oorlogsverleden niet alleen in herinnering brengen als eerbetoon aan hen die vielen, maar vooral als waarschuwing voor het verloren gaan van vrede!

Daarom voert zij als motto:
'Elke naam is een schreeuw om vrede / Each name is a cry for peace'.

logo vlissingen

Verzet

Verzet in Vlissingen

Ook de Vlissingers hebben zich verzet tegen de Duitse bezetters. Daarover heeft een van de verzetsstrijders, W. Poppe, zijn indrukken, herinneringen en belevenissen beschreven. Hij heeft dit verslag opgedragen aan burgemeester mr. Benjamin Kolff in juli 1967.
Dat is een hele tijd na de oorlog en het is bekend dat we ons feiten niet altijd even correct herinneren. Een medestrijder, zijn latere schoonzoon J.P. van Alten, heeft daarom een commentaar op dit verslag geschreven, ook jaren na dato, maar die had reeds eerder een en ander op schrift vastgelegd.
De verzetsmensen organiseerden zich - uiteindelijk landelijk - in groepen die voor onderduikers in de noodzakelijke levensbehoeften moesten voorzien, vooral door het vervalsen van bonkaarten.
Ze gaven ook tegenwicht aan de Duitse oorlogspropaganda met illegale krantjes.
En men gaf aan de Engelsen door, waar echte bunkers en waar quasi bunkers gelegen waren. De Duitsers hadden namelijk de echte gecamoufleerd en dit soort camouflages ook hadden toegepast als er geen bunker onder stond.
Aan de straatgevechten die van 1 tot 4 november 1944 plaatsvonden, hebben zes Vlissingse verzetsmensen bewapend deelgenomen, hierbij gesteund door vele anderen. Op 4 november was Vlissingen bevrijd.

Lees meer: Verzet in Vlissingen