Each name is a cry for peace


Vlissingen is in Nederland een van de zwaarst getroffen steden, niet alleen bij incidentele acties maar gedurende alle oorlogsjaren. Velen verloren het leven bij bombardementen in de bezettingsjaren en bij de strijd om Walcheren met Vlissingen als brandpunt.

De stichting Oorlogsjaren in Vlissingen wil het oorlogsverleden niet alleen in herinnering brengen als eerbetoon aan hen die vielen, maar vooral als waarschuwing voor het verloren gaan van vrede!

Daarom voert zij als motto:
'Elke naam is een schreeuw om vrede / Each name is a cry for peace'.

logo vlissingen

Verzet

Verhalen en herinneringen van verzetstrijders


Jaap Rus: "Opdat wij niet vergeten"

Vanuit een felle en fundamentele afwijzing van de 'geest van het nationaalsocialisme' en vanuit 'jeugdig elan' koos Jaap Rus voor het verzet. Toen hij opgeroepen werd voor Organisation Todt, gaf hij zijn ogen en oren goed de kost en rapporteerde aan zijn verzetsgroep. : Ik kwam verdorie midden in de Atlantikwall terecht, waar geen mens mocht komen"
Rus is alle jaren na de oorlog actief gebleven met het herdenken van de bezetting en de strijd in Zeeland. "Dit mag nooit meer gebeuren"

Lees hier het interview met Jaap Rus in het maandblad voor veteranen  "Checkpoint"

Willem Poppe
Verzetstrijder Willem Poppe heeft zijn indrukken, herinneringen en belevenissen beschreven in een verslag dat hij heeft opgedragen aan burgemeester mr. Benjamin Kolff in juli 1967.
Dat is een hele tijd na de oorlog en het is bekend dat we ons feiten niet altijd even correct herinneren. Een medestrijder, zijn latere schoonzoon J.P. van Alten, heeft daarom een commentaar op dit verslag geschreven, ook jaren na dato, maar die had reeds eerder een en ander op schrift vastgelegd.
De verzetsmensen organiseerden zich - uiteindelijk landelijk - in groepen die voor onderduikers in de noodzakelijke levensbehoeften moesten voorzien, vooral door het vervalsen van bonkaarten.
Ze gaven ook tegenwicht aan de Duitse oorlogspropaganda met illegale krantjes.
En men gaf aan de Engelsen door, waar echte bunkers en waar quasi bunkers gelegen waren. De Duitsers hadden namelijk de echte gecamoufleerd en dit soort camouflages ook hadden toegepast als er geen bunker onder stond.
Aan de straatgevechten die van 1 tot 4 november 1944 plaatsvonden, hebben zes Vlissingse verzetsmensen bewapend deelgenomen, hierbij gesteund door vele anderen. Op 4 november was Vlissingen bevrijd.

Lees meer:  Verhalen en herinneringen van verzetstrijders